Artykuł napisany w Wrzesień, 2016

JAK WYCENIAĆ USŁUGI DŁUGOTERMINOWE

Napisany przez ukazał się dnia 28 września 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

ZASADY | Przyjęta przez jednostkę metoda ustalania stopnia zaawansowania wykonania umowy powinna być opisana w jej polityce rachunkowości i stosowana w sposób ciągły. Kierownik ustala dokumentację Czy zapisanie w polityce rachunkowości określonej metody określania stopnia zaawansowania usług długoterminowych oznacza, że firma nie może stosować innego rozwiązania w tym zakresie? Zasady (polityka) rachunkowości  to – zgodnie z ustawą o rachunkowości (dalej: uor) – wybrane i stosowane przez jednostkę rozwiązania dopuszczone tą ustawą, zapewniające wymaganą jakość sprawozdań finansowych. W polityce rachunkowości jednostka określa szczegółowo stosowane rozwiązania (z katalogu możliwych, dopuszczonych przepisami). Zgodnie z art. 10 uor jednostka powinna posiadać dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte przez nią zasady (politykę) rachunkowości,  w szczególności dotyczące: określenia roku obrotowego i wchodzących w jego skład okresów sprawozdawczych; metod wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego; sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym co najmniej: zakładowego planu kont, ustalającego wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej; wykazu ksiąg rachunkowych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera – wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań oraz ich funkcji w organizacji całości ksiąg rachunkowych i w procesach przetwarzania danych; opisu systemu przetwarzania danych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera o opisu systemu informatycznego, zawierającego wykaz programów, procedur lub funkcji, w zależności od struktury oprogramowania, wraz z opisem algorytmów i parametrów oraz programowych zasad ochrony danych, w tym w szczególności metod zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania, a ponadto określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego eksploatacji; systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonywania w nich zapisów. Kierownik jednostki ustala w formie pisemnej i aktualizuje dokumentację, o której mowa powyżej. W sprawach nieuregulowanych przepisami uor, przyjmując zasady (politykę) rachunkowości, jednostki mogą stosować krajowe standardy rachunkowości wydane przez Komitet Standardów Rachunkowości. W przypadku braku odpowiedniego standardu krajowego, jednostki mogą stosować Międzynarodowe Standardy Rachunkowości. Przyjęte przez jednostkę zasady rachunkowości powinny być opisane w polityce rachunkowości i stosowane przez jednostkę w sposób ciągły. Odnosi się to również do metody określenia stopnia zaawansowania wykonania usługi długoterminowej. Zadaniem biegłego rewidenta badającego sprawozdanie finansowe jest między innymi sprawdzenie zgodności stosowanych zasad rachunkowości z zawartością polityki rachunkowości. Stąd spółka powinna zastosować tę metodę ustalenia stopnia zaawansowania usługi, którą ma zapisaną w polityce rachunkowości. Jeśli z jakiegoś powodu jest to niemożliwe, bądź spółka chce zmienić metodę, powinna uwzględnić odpowiednie zmiany w polityce rachunkowości. Jeśli zmiana metody może spowodować zmiany wielkości pozycji w sprawozdaniu finansowym, to jednostka powinna przeliczyć wartości dotyczące poprzedniego roku obrotowego. W wysokości poniesionych kosztów W jaki sposób spółka powinna ustalić szacunkowe przychody z usługi długoterminowej, jeśli nie można ustalić stopnia zaawansowania jej wykonania? Przychody z wykonania niezakończonej długoterminowej usługi budowlanej, która została na dzień bilansowy wykonana w istotnym stopniu, ustala się na ten dzień proporcjonalnie do stopnia zaawansowania usługi, o ile stopień ten, jak również przewidywane całkowite koszty wykonania usługi za cały czas jej realizacji, można ustalić w sposób wiarygodny. Stanowi o tym art. 34a ust. 1 uor. W art. 34a ust. 2 tej ustawy przewidziano następujące metody pomiaru stopnia zaawansowania usługi budowlanej: 1) udziałem kosztów poniesionych od dnia zawarcia umowy do dnia ustalenia przychodu w całkowitych kosztach wykonania usługi, 2) liczbą przepracowanych godzin bezpośrednich wykonania usługi, 3) na podstawie obmiaru wykonanych prac, 4) inną metodą. Przyjęta przez jednostkę i zapisana w zasadach (polityce) rachunkowości metoda powinna wyrażać w sposób wiarygodny stopień zaawansowania usługi. Jeżeli jednak stopień zaawansowania niezakończonej usługi budowlanej nie może być na dzień bilansowy ustalony w sposób wiarygodny, to – w świetle art....

Więcej

JAK WYCENIAĆ USŁUGI DŁUGOTERMINOWE

Napisany przez ukazał się dnia 28 września 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

JAK WYCENIAĆ USŁUGI DŁUGOTERMINOWE

Jak wyceniać usługi długoterminowe ZASADY | Przyjęta przez jednostkę metoda ustalania stopnia zaawansowania wykonania umowy powinna być opisana w jej polityce rachunkowości i stosowana w sposób ciągły. Kierownik ustala dokumentację Czy zapisanie w polityce rachunkowości określonej metody określania stopnia zaawansowania usług długoterminowych oznacza, że firma nie może stosować innego rozwiązania w tym zakresie? Zasady (polityka) rachunkowości  to – zgodnie z ustawą o rachunkowości (dalej: uor) – wybrane i stosowane przez jednostkę rozwiązania dopuszczone tą ustawą, zapewniające wymaganą jakość sprawozdań finansowych. W polityce rachunkowości jednostka określa szczegółowo stosowane rozwiązania (z katalogu możliwych, dopuszczonych przepisami). Zgodnie z art. 10 uor jednostka powinna posiadać dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte przez nią zasady (politykę) rachunkowości,  w szczególności dotyczące: określenia roku obrotowego i wchodzących w jego skład okresów sprawozdawczych; metod wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego; sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym co najmniej: zakładowego planu kont, ustalającego wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej; wykazu ksiąg rachunkowych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera – wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań oraz ich funkcji w organizacji całości ksiąg rachunkowych i w procesach przetwarzania danych; opisu systemu przetwarzania danych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera o opisu systemu informatycznego, zawierającego wykaz programów, procedur lub funkcji, w zależności od struktury oprogramowania, wraz z opisem algorytmów i parametrów oraz programowych zasad ochrony danych, w tym w szczególności metod zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania, a ponadto określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego eksploatacji; systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonywania w nich zapisów. Kierownik jednostki ustala w formie pisemnej i aktualizuje dokumentację, o której mowa powyżej. W sprawach nieuregulowanych przepisami uor, przyjmując zasady (politykę) rachunkowości, jednostki mogą stosować krajowe standardy rachunkowości wydane przez Komitet Standardów Rachunkowości. W przypadku braku odpowiedniego standardu krajowego, jednostki mogą stosować Międzynarodowe Standardy Rachunkowości. Przyjęte przez jednostkę zasady rachunkowości powinny być opisane w polityce rachunkowości i stosowane przez jednostkę w sposób ciągły. Odnosi się to również do metody określenia stopnia zaawansowania wykonania usługi długoterminowej. Zadaniem biegłego rewidenta badającego sprawozdanie finansowe jest między innymi sprawdzenie zgodności stosowanych zasad rachunkowości z zawartością polityki rachunkowości. Stąd spółka powinna zastosować tę metodę ustalenia stopnia zaawansowania usługi, którą ma zapisaną w polityce rachunkowości. Jeśli z jakiegoś powodu jest to niemożliwe, bądź spółka chce zmienić metodę, powinna uwzględnić odpowiednie zmiany w polityce rachunkowości. Jeśli zmiana metody może spowodować zmiany wielkości pozycji w sprawozdaniu finansowym, to jednostka powinna przeliczyć wartości dotyczące poprzedniego roku obrotowego. W wysokości poniesionych kosztów W jaki sposób spółka powinna ustalić szacunkowe przychody z usługi długoterminowej, jeśli nie można ustalić stopnia zaawansowania jej wykonania? Przychody z wykonania niezakończonej długoterminowej usługi budowlanej, która została na dzień bilansowy wykonana w istotnym stopniu, ustala się na ten dzień proporcjonalnie do stopnia zaawansowania usługi, o ile stopień ten, jak również przewidywane całkowite koszty wykonania usługi za cały czas jej realizacji, można ustalić w sposób wiarygodny. Stanowi o tym art. 34a ust. 1 uor. W art. 34a ust. 2 tej ustawy przewidziano następujące metody pomiaru stopnia zaawansowania usługi budowlanej: 1) udziałem kosztów poniesionych od dnia zawarcia umowy do dnia ustalenia przychodu w całkowitych kosztach wykonania usługi, 2) liczbą przepracowanych godzin bezpośrednich wykonania usługi, 3) na podstawie obmiaru wykonanych prac, 4) inną metodą. Przyjęta przez jednostkę i zapisana w zasadach (polityce) rachunkowości metoda powinna wyrażać w sposób wiarygodny stopień zaawansowania usługi. Jeżeli jednak stopień zaawansowania niezakończonej usługi budowlanej nie może być na dzień bilansowy ustalony w sposób wiarygodny, to...

Więcej

WIEKOWANIE ROZRACHUNKÓW

Napisany przez ukazał się dnia 14 września 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

WIEKOWANIE ROZRACHUNKÓW

Wiekowanie rozrachunków jest podstawą tworzenia odpisów aktualizujących DANE | Należności wycenia się na dzień bilansowy w kwocie wymaganej zapłaty, z zachowaniem zasady ostrożności. Analiza raportu ich wiekowania pozwala wykazać w bilansie wiarygodną, możliwą do uzyskania wartość z tytułu dostaw towarów i usług. Celem każdej jednostki prowadzącej działalność gospodarczą jest wypracowanie jak najlepszego  wyniku. Jest to zazwyczaj osiągane poprzez zwiększanie sprzedaży. Handlowcy, managerowie ds. sprzedaży i dyrektorzy zarządzający firmami dbają o odpowiednio wysoki wolumen sprzedaży i pracują nad zdobywaniem nowych klientów, nowych rynków zbytu, nowych projektów. Ich zadanie polega na rozwijaniu działalności operacyjnej jednostki generującej jej przychody, które przy odpowiedniej marży (odpowiednio niższej sumie kosztów działalności) powinny przełożyć się na zysk jednostki. Jednak często okazuje się, że pozyskanie nowych rynków zbytu, nowych klientów, a nawet zafakturowanie sprzedaży, nie jest jeszcze gwarancją sukcesu. Nawet gdy przychody są odpowiednio wyższe niż koszty. Często okazuje się, że nawet jednostki generujące wysokie obroty mogą mieć kłopoty z płynnością. Dzieje się tak, gdy nie otrzymają wynagrodzenia za wykonane usługi bądź sprzedane towary lub otrzymają je ze znacznym opóźnieniem. Co do zasady faktury powinny być opłacane przez kontrahentów zgodnie z widniejącymi na nich terminami płatności. Co jednak zrobić gdy dzieje się inaczej? W jaki sposób firma może ustrzec się przed negatywnymi skutkami lekceważącego podejścia kontrahentów do przestrzegania terminów płatności? Jak w porę zareagować, aby przejściowe kłopoty ze ściągalnością należności nie zmieniły się w duży problem? Jakie procedury wprowadzić w jednostce, aby odpowiednio wcześnie dostrzec problemy ze spłatami należności? Monitoring Na pewnym etapie rozwoju firmy konieczne jest monitorowanie stanu rozrachunków – należności, celem odpowiedniego reagowania na sytuacje takie jak opóźnienia w zapłacie całości lub części należności. Zaleganie z zapłatą może być uwarunkowane różnymi czynnikami. Klient może zalegać z zapłatą ze względu na przejściowe trudności z regulowaniem rozrachunków. Może nie płacić z premedytacją, a może też mieć trwałe problemy z płynnością lub być postawiony w stan upadłości lub likwidacji. Sposób monitorowania rozrachunków i konieczne do tego zaangażowanie mogą być różne w różnych firmach. W mniejszych jednostkach czynności te wykonują księgowi. Większe jednostki, z dużą liczbą klientów, wystawiające znaczne liczby faktur, posiadają specjalnie wyznaczone do tych  czynności działy windykacji. Procedury są wtedy jasno określone: telefoniczne przypomnienie kontrahentowi o braku zapłaty, wysłanie wezwania do zapłaty, zablokowanie sprzedaży dla niesolidnego kontrahenta, oddanie sprawy na drogę sądową. Bez względu na wielkość jednostki, punktem wyjścia do analizy jej należności jest raport wiekowania należności. Powinien on przedstawiać wszystkie należności z tytułu dostaw i usług w podziale na kategorie należności według terminu zapłaty. Poszczególne przedziały wiekowe mogą być różne. Często przyjmuje się następujące kategorie: należności bieżące (nie są jeszcze przeterminowane), należności przeterminowane do 30 dni, należności przeterminowane powyżej 30 dni do 60 dni, należności przeterminowane powyżej 60 dni do 90 dni, należności przeterminowane powyżej 90 dni do 180 dni, należności przeterminowane powyżej 180 dni do 360 dni, należności przeterminowane powyżej 360 dni. Zbiorczy  raport wiekowania powinien  umożliwiać uzyskanie informacji o nazwie kontrahenta, wartość netto FV i terminie płatności. Analiza raportu wiekowania należności pozwala w porę dostrzec ryzyko zagrożenia płynności firmy i oszacować jego ewentualne skutki finansowe. Analiza raportu wiekowania umożliwia wiarygodną i rzetelną wycenę pozycji należności z tytułu dostaw i usług w bilansie. Raport wiekowania jest punktem wyjścia do utworzenia odpisów aktualizujących należności zagrożone. Ile faktycznie można uzyskać Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 7 ustawy o rachunkowości (dalej: uor), należności wycenia się na dzień bilansowy w kwocie wymaganej zapłaty, z zachowaniem zasady ostrożności. Zasada ostrożności stanowi, że poszczególne składniki aktywów i pasywów wycenia się stosując rzeczywiście poniesione na ich nabycie (wytworzenie) ceny (koszty), z uwzględnieniem realnej  wartości możliwej do uzyskania na dzień bilansowy. Zasada ta oznacza konieczność dokonywania odpisów aktualizujących, w celu wykazania...

Więcej