Rzeczpospolita

Jak ująć w księgach ponowne wprowadzenie środka trwałego do ewidencji

Napisany przez ukazał się dnia 19 października 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

Jak ująć w księgach ponowne wprowadzenie środka trwałego do ewidencji

Ewidencja | Wartość początkową, dotychczasowe umorzenie oraz pozostałą, nieumorzoną części środka trwałego przeznaczonego do likwidacji trzeba wyksięgować. Zmiana decyzji firmy w tym zakresie  wymaga odwrotnych zapisów w księgach. Ponowne wprowadzenie do ewidencji środka trwałego następuje według pierwotnej wartości początkowej – tej samej, po której dany środek trwały został wprowadzony do ewidencji po raz pierwszy. Jest to bowiem cały czas ten sam środek trwały. Ponowne wprowadzenie środka trwałego do ewidencji może się odbyć na podstawie dokumentu OT. Przyjęcie środka trwałego powinno nastąpić  w takiej wartości początkowej, w jakiej został on wyksięgowany z ewidencji. Można to zrobić zapisem odwrotnym. Wyksięgowanie środka trwałego z ewidencji powinno wyglądać następująco: Wn „Odpisy umorzeniowe środków trwałych” (dotychczasowe umorzenie) Ma „Środki trwałe” (wartość początkowa środka trwałego) Wn „Pozostałe koszty operacyjne” (nieumorzona wartość środka trwałego). Natomiast ponowne wprowadzenie środka trwałego do ewidencji może zostać ujęte zapisem: Wn „Środki trwałe” Ma „Odpisy umorzeniowe środków trwałych” Ma „Pozostałe koszty operacyjne” (nieumorzona wartość środka trwałego). Przykład Po czterech latach użytkowania spółka podjęła decyzję o likwidacji środka trwałego (samochód osobowy). Ujęto odpowiednie księgowania w ewidencji finansowo – księgowej. Jednak ostatecznie środek trwały nie został zlikwidowany. Podjęto decyzję o ponownym wykorzystywaniu go w działalności gospodarczej. Wartość początkowa środka trwałego: 55 000 zł Dotychczasowe umorzenie: 20 proc. x 55 000 x 4 = 44 000 zł Ewidencja księgowa Wyksięgowanie środka trwałego z ewidencji (likwidacja ŚT) na podstawie dokumentu LT: wartość początkowa środka trwałego Ma  „Środki trwałe”  55 000 zł dotychczasowe odpisy umorzeniowe Wn  „Umorzenie środków trwałych” 44 000 zł niezamortyzowana wartość środka trwałego Wn  „Pozostałe koszty operacyjne” 11 000 zł Zapis jednostronny – ujęcie w ewidencji pozabilansowej środka trwałego postawionego w stan likwidacji. Wn  „Środki trwałe w likwidacji” 55 000 zł Ponowne ujęcie środka trwałego w ewidencji na podstawie dokumentu OT: Wartość początkowa środka trwałego Wn  „Środki trwałe” 55 000 zł Dotychczasowe odpisy umorzeniowe Ma  „Umorzenie środków trwałych” 44 000 zł Niezamortyzowana wartość środka trwałego Ma  „Pozostałe przychody operacyjne”11 000 zł Zapis jednostronny – ujęcie w ewidencji pozabilansowej środka trwałego postawionego w stan likwidacji Ma „Środki trwałe w likwidacji” 55 000 zł Miesięczny odpis amortyzacyjny 20 proc. x  55 000 zł / 12 = 916,67 zł Środki trwałe Sp.) 55 000 55 000 (1a 3a) 55 000   Odpisy umorzeniowe środków trwałych 1b) 44 000 44 000 (Sp. 44 000 (3b 916,67 (5   Pozostałe koszty operacyjne 1c) 11 000   Pozostałe przychody operacyjne 11 000 (3c   Amortyzacja 5) 916,67   Ewidencja pozabilansowa – „Środki trwałe w likwidacji” 2) 55 000 55 000 (4 Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o rachunkowości rozpoczęcie amortyzacji środka trwałego następuje nie wcześniej niż po przyjęciu środka trwałego do używania, a jej zakończenie – nie później niż z chwilą zrównania wartości odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych z wartością początkową środka trwałego lub przeznaczenia go do likwidacji, sprzedaży lub stwierdzenia jego niedoboru. Oznacza to, że środek trwały ponownie wprowadzony do ewidencji bilansowej może być amortyzowany zarówno dla celów bilansowych, jak i podatkowych od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został ponownie wprowadzony do tej ewidencji. Uwaga!  Nie nalicza się i nie ujmuje w księgach rachunkowych odpisów amortyzacyjnych za okres zaprzestania używania tego środka – to znaczy za czas, w którym pozostawał przeznaczony likwidacji. Przy ponownym wprowadzeniu środka trwałego do ewidencji data zakończenia rozliczania odpisów amortyzacyjnych do momentu zrównania wartości odpisów z wartością początkową środka trwałego wydłuży się o czas, w którym środek trwały pozostawał poza ewidencją....

Więcej

JAK WYCENIAĆ USŁUGI DŁUGOTERMINOWE

Napisany przez ukazał się dnia 28 września 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

ZASADY | Przyjęta przez jednostkę metoda ustalania stopnia zaawansowania wykonania umowy powinna być opisana w jej polityce rachunkowości i stosowana w sposób ciągły. Kierownik ustala dokumentację Czy zapisanie w polityce rachunkowości określonej metody określania stopnia zaawansowania usług długoterminowych oznacza, że firma nie może stosować innego rozwiązania w tym zakresie? Zasady (polityka) rachunkowości  to – zgodnie z ustawą o rachunkowości (dalej: uor) – wybrane i stosowane przez jednostkę rozwiązania dopuszczone tą ustawą, zapewniające wymaganą jakość sprawozdań finansowych. W polityce rachunkowości jednostka określa szczegółowo stosowane rozwiązania (z katalogu możliwych, dopuszczonych przepisami). Zgodnie z art. 10 uor jednostka powinna posiadać dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte przez nią zasady (politykę) rachunkowości,  w szczególności dotyczące: określenia roku obrotowego i wchodzących w jego skład okresów sprawozdawczych; metod wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego; sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym co najmniej: zakładowego planu kont, ustalającego wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej; wykazu ksiąg rachunkowych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera – wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań oraz ich funkcji w organizacji całości ksiąg rachunkowych i w procesach przetwarzania danych; opisu systemu przetwarzania danych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera o opisu systemu informatycznego, zawierającego wykaz programów, procedur lub funkcji, w zależności od struktury oprogramowania, wraz z opisem algorytmów i parametrów oraz programowych zasad ochrony danych, w tym w szczególności metod zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania, a ponadto określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego eksploatacji; systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonywania w nich zapisów. Kierownik jednostki ustala w formie pisemnej i aktualizuje dokumentację, o której mowa powyżej. W sprawach nieuregulowanych przepisami uor, przyjmując zasady (politykę) rachunkowości, jednostki mogą stosować krajowe standardy rachunkowości wydane przez Komitet Standardów Rachunkowości. W przypadku braku odpowiedniego standardu krajowego, jednostki mogą stosować Międzynarodowe Standardy Rachunkowości. Przyjęte przez jednostkę zasady rachunkowości powinny być opisane w polityce rachunkowości i stosowane przez jednostkę w sposób ciągły. Odnosi się to również do metody określenia stopnia zaawansowania wykonania usługi długoterminowej. Zadaniem biegłego rewidenta badającego sprawozdanie finansowe jest między innymi sprawdzenie zgodności stosowanych zasad rachunkowości z zawartością polityki rachunkowości. Stąd spółka powinna zastosować tę metodę ustalenia stopnia zaawansowania usługi, którą ma zapisaną w polityce rachunkowości. Jeśli z jakiegoś powodu jest to niemożliwe, bądź spółka chce zmienić metodę, powinna uwzględnić odpowiednie zmiany w polityce rachunkowości. Jeśli zmiana metody może spowodować zmiany wielkości pozycji w sprawozdaniu finansowym, to jednostka powinna przeliczyć wartości dotyczące poprzedniego roku obrotowego. W wysokości poniesionych kosztów W jaki sposób spółka powinna ustalić szacunkowe przychody z usługi długoterminowej, jeśli nie można ustalić stopnia zaawansowania jej wykonania? Przychody z wykonania niezakończonej długoterminowej usługi budowlanej, która została na dzień bilansowy wykonana w istotnym stopniu, ustala się na ten dzień proporcjonalnie do stopnia zaawansowania usługi, o ile stopień ten, jak również przewidywane całkowite koszty wykonania usługi za cały czas jej realizacji, można ustalić w sposób wiarygodny. Stanowi o tym art. 34a ust. 1 uor. W art. 34a ust. 2 tej ustawy przewidziano następujące metody pomiaru stopnia zaawansowania usługi budowlanej: 1) udziałem kosztów poniesionych od dnia zawarcia umowy do dnia ustalenia przychodu w całkowitych kosztach wykonania usługi, 2) liczbą przepracowanych godzin bezpośrednich wykonania usługi, 3) na podstawie obmiaru wykonanych prac, 4) inną metodą. Przyjęta przez jednostkę i zapisana w zasadach (polityce) rachunkowości metoda powinna wyrażać w sposób wiarygodny stopień zaawansowania usługi. Jeżeli jednak stopień zaawansowania niezakończonej usługi budowlanej nie może być na dzień bilansowy ustalony w sposób wiarygodny, to – w świetle art....

Więcej

JAK WYCENIAĆ USŁUGI DŁUGOTERMINOWE

Napisany przez ukazał się dnia 28 września 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

JAK WYCENIAĆ USŁUGI DŁUGOTERMINOWE

Jak wyceniać usługi długoterminowe ZASADY | Przyjęta przez jednostkę metoda ustalania stopnia zaawansowania wykonania umowy powinna być opisana w jej polityce rachunkowości i stosowana w sposób ciągły. Kierownik ustala dokumentację Czy zapisanie w polityce rachunkowości określonej metody określania stopnia zaawansowania usług długoterminowych oznacza, że firma nie może stosować innego rozwiązania w tym zakresie? Zasady (polityka) rachunkowości  to – zgodnie z ustawą o rachunkowości (dalej: uor) – wybrane i stosowane przez jednostkę rozwiązania dopuszczone tą ustawą, zapewniające wymaganą jakość sprawozdań finansowych. W polityce rachunkowości jednostka określa szczegółowo stosowane rozwiązania (z katalogu możliwych, dopuszczonych przepisami). Zgodnie z art. 10 uor jednostka powinna posiadać dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte przez nią zasady (politykę) rachunkowości,  w szczególności dotyczące: określenia roku obrotowego i wchodzących w jego skład okresów sprawozdawczych; metod wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego; sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym co najmniej: zakładowego planu kont, ustalającego wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej; wykazu ksiąg rachunkowych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera – wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań oraz ich funkcji w organizacji całości ksiąg rachunkowych i w procesach przetwarzania danych; opisu systemu przetwarzania danych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera o opisu systemu informatycznego, zawierającego wykaz programów, procedur lub funkcji, w zależności od struktury oprogramowania, wraz z opisem algorytmów i parametrów oraz programowych zasad ochrony danych, w tym w szczególności metod zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania, a ponadto określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego eksploatacji; systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonywania w nich zapisów. Kierownik jednostki ustala w formie pisemnej i aktualizuje dokumentację, o której mowa powyżej. W sprawach nieuregulowanych przepisami uor, przyjmując zasady (politykę) rachunkowości, jednostki mogą stosować krajowe standardy rachunkowości wydane przez Komitet Standardów Rachunkowości. W przypadku braku odpowiedniego standardu krajowego, jednostki mogą stosować Międzynarodowe Standardy Rachunkowości. Przyjęte przez jednostkę zasady rachunkowości powinny być opisane w polityce rachunkowości i stosowane przez jednostkę w sposób ciągły. Odnosi się to również do metody określenia stopnia zaawansowania wykonania usługi długoterminowej. Zadaniem biegłego rewidenta badającego sprawozdanie finansowe jest między innymi sprawdzenie zgodności stosowanych zasad rachunkowości z zawartością polityki rachunkowości. Stąd spółka powinna zastosować tę metodę ustalenia stopnia zaawansowania usługi, którą ma zapisaną w polityce rachunkowości. Jeśli z jakiegoś powodu jest to niemożliwe, bądź spółka chce zmienić metodę, powinna uwzględnić odpowiednie zmiany w polityce rachunkowości. Jeśli zmiana metody może spowodować zmiany wielkości pozycji w sprawozdaniu finansowym, to jednostka powinna przeliczyć wartości dotyczące poprzedniego roku obrotowego. W wysokości poniesionych kosztów W jaki sposób spółka powinna ustalić szacunkowe przychody z usługi długoterminowej, jeśli nie można ustalić stopnia zaawansowania jej wykonania? Przychody z wykonania niezakończonej długoterminowej usługi budowlanej, która została na dzień bilansowy wykonana w istotnym stopniu, ustala się na ten dzień proporcjonalnie do stopnia zaawansowania usługi, o ile stopień ten, jak również przewidywane całkowite koszty wykonania usługi za cały czas jej realizacji, można ustalić w sposób wiarygodny. Stanowi o tym art. 34a ust. 1 uor. W art. 34a ust. 2 tej ustawy przewidziano następujące metody pomiaru stopnia zaawansowania usługi budowlanej: 1) udziałem kosztów poniesionych od dnia zawarcia umowy do dnia ustalenia przychodu w całkowitych kosztach wykonania usługi, 2) liczbą przepracowanych godzin bezpośrednich wykonania usługi, 3) na podstawie obmiaru wykonanych prac, 4) inną metodą. Przyjęta przez jednostkę i zapisana w zasadach (polityce) rachunkowości metoda powinna wyrażać w sposób wiarygodny stopień zaawansowania usługi. Jeżeli jednak stopień zaawansowania niezakończonej usługi budowlanej nie może być na dzień bilansowy ustalony w sposób wiarygodny, to...

Więcej

WIEKOWANIE ROZRACHUNKÓW

Napisany przez ukazał się dnia 14 września 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

WIEKOWANIE ROZRACHUNKÓW

Wiekowanie rozrachunków jest podstawą tworzenia odpisów aktualizujących DANE | Należności wycenia się na dzień bilansowy w kwocie wymaganej zapłaty, z zachowaniem zasady ostrożności. Analiza raportu ich wiekowania pozwala wykazać w bilansie wiarygodną, możliwą do uzyskania wartość z tytułu dostaw towarów i usług. Celem każdej jednostki prowadzącej działalność gospodarczą jest wypracowanie jak najlepszego  wyniku. Jest to zazwyczaj osiągane poprzez zwiększanie sprzedaży. Handlowcy, managerowie ds. sprzedaży i dyrektorzy zarządzający firmami dbają o odpowiednio wysoki wolumen sprzedaży i pracują nad zdobywaniem nowych klientów, nowych rynków zbytu, nowych projektów. Ich zadanie polega na rozwijaniu działalności operacyjnej jednostki generującej jej przychody, które przy odpowiedniej marży (odpowiednio niższej sumie kosztów działalności) powinny przełożyć się na zysk jednostki. Jednak często okazuje się, że pozyskanie nowych rynków zbytu, nowych klientów, a nawet zafakturowanie sprzedaży, nie jest jeszcze gwarancją sukcesu. Nawet gdy przychody są odpowiednio wyższe niż koszty. Często okazuje się, że nawet jednostki generujące wysokie obroty mogą mieć kłopoty z płynnością. Dzieje się tak, gdy nie otrzymają wynagrodzenia za wykonane usługi bądź sprzedane towary lub otrzymają je ze znacznym opóźnieniem. Co do zasady faktury powinny być opłacane przez kontrahentów zgodnie z widniejącymi na nich terminami płatności. Co jednak zrobić gdy dzieje się inaczej? W jaki sposób firma może ustrzec się przed negatywnymi skutkami lekceważącego podejścia kontrahentów do przestrzegania terminów płatności? Jak w porę zareagować, aby przejściowe kłopoty ze ściągalnością należności nie zmieniły się w duży problem? Jakie procedury wprowadzić w jednostce, aby odpowiednio wcześnie dostrzec problemy ze spłatami należności? Monitoring Na pewnym etapie rozwoju firmy konieczne jest monitorowanie stanu rozrachunków – należności, celem odpowiedniego reagowania na sytuacje takie jak opóźnienia w zapłacie całości lub części należności. Zaleganie z zapłatą może być uwarunkowane różnymi czynnikami. Klient może zalegać z zapłatą ze względu na przejściowe trudności z regulowaniem rozrachunków. Może nie płacić z premedytacją, a może też mieć trwałe problemy z płynnością lub być postawiony w stan upadłości lub likwidacji. Sposób monitorowania rozrachunków i konieczne do tego zaangażowanie mogą być różne w różnych firmach. W mniejszych jednostkach czynności te wykonują księgowi. Większe jednostki, z dużą liczbą klientów, wystawiające znaczne liczby faktur, posiadają specjalnie wyznaczone do tych  czynności działy windykacji. Procedury są wtedy jasno określone: telefoniczne przypomnienie kontrahentowi o braku zapłaty, wysłanie wezwania do zapłaty, zablokowanie sprzedaży dla niesolidnego kontrahenta, oddanie sprawy na drogę sądową. Bez względu na wielkość jednostki, punktem wyjścia do analizy jej należności jest raport wiekowania należności. Powinien on przedstawiać wszystkie należności z tytułu dostaw i usług w podziale na kategorie należności według terminu zapłaty. Poszczególne przedziały wiekowe mogą być różne. Często przyjmuje się następujące kategorie: należności bieżące (nie są jeszcze przeterminowane), należności przeterminowane do 30 dni, należności przeterminowane powyżej 30 dni do 60 dni, należności przeterminowane powyżej 60 dni do 90 dni, należności przeterminowane powyżej 90 dni do 180 dni, należności przeterminowane powyżej 180 dni do 360 dni, należności przeterminowane powyżej 360 dni. Zbiorczy  raport wiekowania powinien  umożliwiać uzyskanie informacji o nazwie kontrahenta, wartość netto FV i terminie płatności. Analiza raportu wiekowania należności pozwala w porę dostrzec ryzyko zagrożenia płynności firmy i oszacować jego ewentualne skutki finansowe. Analiza raportu wiekowania umożliwia wiarygodną i rzetelną wycenę pozycji należności z tytułu dostaw i usług w bilansie. Raport wiekowania jest punktem wyjścia do utworzenia odpisów aktualizujących należności zagrożone. Ile faktycznie można uzyskać Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 7 ustawy o rachunkowości (dalej: uor), należności wycenia się na dzień bilansowy w kwocie wymaganej zapłaty, z zachowaniem zasady ostrożności. Zasada ostrożności stanowi, że poszczególne składniki aktywów i pasywów wycenia się stosując rzeczywiście poniesione na ich nabycie (wytworzenie) ceny (koszty), z uwzględnieniem realnej  wartości możliwej do uzyskania na dzień bilansowy. Zasada ta oznacza konieczność dokonywania odpisów aktualizujących, w celu wykazania...

Więcej

TRANSAKCJE Z JEDNOSTKAMI POWIĄZANYMI

Napisany przez ukazał się dnia 16 marca 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

TRANSAKCJE Z JEDNOSTKAMI POWIĄZANYMI

Transakcje z jednostkami powiązanymi  wymagają szczególnej prezentacji DANE | Spółki z grupy kapitałowej powinny przyjąć w swoich zasadach (polityce) rachunkowości takie rozwiązania, aby można było łatwo wyodrębnić z ksiąg informacje o przeprowadzonych między nimi  operacjach. Za punkt wyjścia do analizy tematu prezentacji transakcji z jednostkami powiązanymi w sprawozdaniu finansowym  należy uznać definicję jednostek powiązanych. Znajduje się ona w art. 3 ust.1 pkt 43 ustawy o rachunkowości (uor). Przez jednostki powiązane rozumie się tu dwie lub więcej jednostek wchodzących w skład danej grupy kapitałowej. Z kolei grupa kapitałowa oznacza jednostkę dominującą wraz z jednostkami zależnymi. Aby więc dobrze zaklasyfikować i opisać w sprawozdaniu finansowym transakcje z jednostkami powiązanymi wraz z wszelkimi dotyczącymi ich ujawnieniami należy w pierwszej kolejności zrozumieć, które podmioty w ogóle należałoby rozważać jako podmioty powiązane – czyli które podmioty tworzą grupę kapitałową. Innymi słowy – określić jednostkę powiązaną i jednostki od niej zależne. Klasyfikacja Definicja jednostki dominującej znajduje się w art. 3 ust.1 pkt 37 uor. Jest nią jednostka będąca spółką handlową lub przedsiębiorstwem państwowym, sprawująca kontrolę nad jednostką zależną, w szczególności: posiadająca bezpośrednio lub pośrednio większość ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym jednostki zależnej, także na podstawie porozumień z innymi uprawnionymi do głosu, wykonującymi prawa głosu zgodnie z wolą jednostki dominującej, lub będąca udziałowcem jednostki zależnej i uprawniona do kierowania polityką finansową i operacyjną tej jednostki zależnej w sposób samodzielny lub przez wyznaczone przez siebie osoby lub jednostki na podstawie umowy zawartej z innymi uprawnionymi do głosu, posiadającymi na podstawie statutu lub umowy spółki, łącznie z jednostką dominującą, większość ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym, lub będąca udziałowcem jednostki zależnej i uprawniona do powoływania i odwoływania większości członków organów zarządzających, nadzorujących lub administrujących tej jednostki zależnej, lub będąca udziałowcem jednostki zależnej, której więcej niż połowę składu organów zarządzających, nadzorujących lub administrujących w poprzednim roku obrotowym, w ciągu bieżącego roku obrotowego i do czasu sporządzenia sprawozdania finansowego za bieżący rok obrotowy stanowią osoby powołane do pełnienia tych funkcji w rezultacie wykonywania przez jednostkę dominującą prawa głosu w organach tej jednostki zależnej, chyba że inna jednostka lub osoba ma w stosunku do tej jednostki zależnej prawa, o których mowa powyżej, lub będąca udziałowcem jednostki zależnej i uprawniona do kierowania polityką finansową i operacyjną tej jednostki zależnej, na podstawie umowy zawartej z tą jednostką zależną albo statutu lub umowy tej jednostki zależnej. Są różne rodzaje zależności między jednostkami W ustawie o rachunkowości  są także definicje określające jednostki, które znajdują się na pośrednich poziomach w strukturze grupy kapitałowej: jednostka dominująca niższego szczebla – rozumie się przez to spółkę handlową, która jest jednocześnie jednostką zależną od innej spółki handlowej lub przedsiębiorstwa państwowego i jednostką dominującą w stosunku do co najmniej jednej spółki handlowej; jednostka dominująca wyższego szczebla – rozumie się przez to jednostkę będącą spółką handlową lub przedsiębiorstwem państwowym, która jest jednostką dominującą w stosunku do jednostki dominującej niższego szczebla; wspólnik jednostki współzależnej – rozumie się przez to jednostkę będącą spółką handlową lub przedsiębiorstwem państwowym, sprawującą wraz z innymi udziałowcami współkontrolę nad jednostką współzależną. Definicja grupy kapitałowej mówi także o jednostkach zależnych. Zgodnie z art.3 ust.1 pkt 39 uor przez jednostkę zależną  rozumie się jednostkę będącą spółką handlową lub podmiotem utworzonym i działającym zgodnie z przepisami obcego prawa handlowego, kontrolowaną przez jednostkę dominującą. Rola kierownika Występowanie relacji podporządkowania pomiędzy poszczególnymi jednostkami powinien potwierdzić kierownik jednostki, czyli osoba lub osoby odpowiedzialne za określenie zasad rachunkowości tej jednostki, w tym za prawidłowe i rzetelne sporządzanie sprawozdań finansowych. Na osobnych konta Wielkość grup kapitałowych może być różna, zarówno ze względu na liczbę jak i wielkość jednostek zależnych i jednostki dominującej. Spółki powinny przyjąć w swoich zasadach (polityce) rachunkowości takie rozwiązania, aby można było łatwo wyodrębnić z ksiąg rachunkowych informacje na temat tego rodzaju transakcji. W tym celu należy wprowadzić do ksiąg rachunkowych odrębne konta, które będą grupowały te informacje w s sposób umożliwiający prawidłowe sporządzenie sprawozdania finansowego oraz innej...

Więcej

Wielkość spółki wyznacza wymogi formalne sprawozdania finansowego

Napisany przez ukazał się dnia 2 marca 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

Wielkość spółki wyznacza wymogi formalne sprawozdania finansowego

DANE | Zakres informacji, które poszczególne kategorie podmiotów powinny wykazywać w bilansie, jest zawarty w kolejnych załącznikach do ustawy o rachunkowości. Jednak w każdym wariancie muszą one rzetelnie i jasno przedstawiać sytuację firmy. Sprawozdania finansowe to główne źródło informacji na temat sytuacji finansowej i majątkowej firmy. Poza koniecznością spełnienia wymogów prawnych, powinny one odpowiadać podstawowym potrzebom informacyjnym użytkowników zewnętrznych. Mogą nimi być: inwestorzy, instytucje finansujące np. banki, kontrahenci, wierzyciele firmy konkurencyjne. Dzięki temu, że sprawozdania finansowe zawierają elementy obowiązkowe, wspólne dla wszystkich jednostek, mogą być źródłem  porównania sytuacji i kondycji finansowej różnych podmiotów. Odkąd w ustawie o rachunkowości (dalej: uor) pojawiły się pojęcia „jednostka mikro”  oraz „jednostka mała”, zakres obowiązkowych informacji wykazywanych w sprawozdaniach finansowych jest różny i zależy właśnie od wielkość jednostki. Jest to więc nie tylko  naturalna konsekwencja takiego stanu rzeczy, że jednostek mniejszych jako podmiotów mniej skomplikowanych wiele zagadnień omówionych w uor po prostu nie dotyczy, ale też intencja ustawodawcy, który przewidział mniejszy zakres ujawnień dla mniejszych podmiotów. O ile Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (MSSF/MSR) pozwalają na większą dowolność w zakresie sposobu prezentowania informacji w sprawozdaniu finansowym, o tyle ustawa o rachunkowości wyznacza konkretne ramy. Zakres informacji wykazywanych w sprawozdaniach finansowych określają kolejne załączniki do ustawy o rachunkowości: załącznik nr 1 – dla jednostek innych niż banki, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, załącznik nr 2 – dla banków załącznik nr 3 – dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. załącznik nr 4 – dla jednostek mikro załącznik nr 5 – dla małych jednostek Uwaga! Przy sporządzaniu sprawozdania finansowego należy jednak pamiętać o podstawowej zasadzie, że sprawozdanie finansowe musi zostać sporządzone w taki sposób, aby odpowiadało warunkom określonym w art. 4 ust.1 uor, to znaczy aby przedstawiało rzetelnie i jasno sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy jednostki. Poza zakresem merytorycznym, istotna jest również prezentacja informacji w sprawozdaniu finansowym. Ogólne zasady Zgodnie z art. 45 ust.1 uor, sprawozdanie finansowe sporządza się na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w art. 12 ust. 2 uor, oraz na inny dzień bilansowy, stosując odpowiednio zasady wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego, określone w ustawie. Przy czym: sprawozdania finansowe emitentów papierów wartościowych dopuszczonych, emitentów zamierzających ubiegać się lub ubiegających się o ich dopuszczenie do obrotu na jednym z rynków regulowanych krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego mogą być sporządzane zgodnie z MSR; sprawozdania finansowe jednostek wchodzących w skład grupy kapitałowej, w której jednostka dominująca sporządza skonsolidowane sprawozdanie finansowe zgodnie z MSR, mogą być sporządzane zgodnie z MSR. Co do zasady sprawozdanie finansowe składa się z: bilansu, rachunku zysków i strat, informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia. Sprawozdanie finansowe jednostek podlegających corocznemu badaniu przez biegłego rewidenta obejmuje ponadto (z pewnymi wyjątkami przewidzianymi dla małych jednostek): zestawienie zmian w kapitale (funduszu) własnym, rachunek przepływów pieniężnych. Elementy sprawozdania finansowego jednostek mikro oraz jednostek małych zostaną omówione poniżej. Sprawozdanie finansowe oraz sprawozdanie z działalności jednostki powinny zostać sporządzone w walucie polskiej i w języku polskim. Dane liczbowe można wykazywać w zaokrągleniu do tysięcy złotych, jeżeli nie zniekształca to obrazu jednostki zawartego w sprawozdaniu finansowym oraz w sprawozdaniu z działalności. Zgodnie z art.50 uor, informacje zawarte w sprawozdaniu finansowym mogą być wykazywane ze szczegółowością większą niż określona w załącznikach do ustawy, jeżeli wynika to z potrzeb lub specyfiki jednostki. Gdy informacje dotyczące poszczególnych pozycji sprawozdania finansowego nie wystąpiły w jednostce zarówno w roku obrotowym, jak i za rok poprzedzający rok obrotowy, to przy sporządzaniu sprawozdania finansowego pozycje te pomija się. Sprawozdanie finansowe powinno obejmować dane finansowe za rok bieżący oraz dane finansowe za rok poprzedni (dane porównawcze). Rok obrotowy nie zawsze obejmuje równe 12 miesięcy. Jeżeli jednostka rozpoczęła działalność w...

Więcej