Artykuły otagowane "sprawozdania finansowe"

WIEKOWANIE ROZRACHUNKÓW

Napisany przez ukazał się dnia 14 września 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

WIEKOWANIE ROZRACHUNKÓW

Wiekowanie rozrachunków jest podstawą tworzenia odpisów aktualizujących DANE | Należności wycenia się na dzień bilansowy w kwocie wymaganej zapłaty, z zachowaniem zasady ostrożności. Analiza raportu ich wiekowania pozwala wykazać w bilansie wiarygodną, możliwą do uzyskania wartość z tytułu dostaw towarów i usług. Celem każdej jednostki prowadzącej działalność gospodarczą jest wypracowanie jak najlepszego  wyniku. Jest to zazwyczaj osiągane poprzez zwiększanie sprzedaży. Handlowcy, managerowie ds. sprzedaży i dyrektorzy zarządzający firmami dbają o odpowiednio wysoki wolumen sprzedaży i pracują nad zdobywaniem nowych klientów, nowych rynków zbytu, nowych projektów. Ich zadanie polega na rozwijaniu działalności operacyjnej jednostki generującej jej przychody, które przy odpowiedniej marży (odpowiednio niższej sumie kosztów działalności) powinny przełożyć się na zysk jednostki. Jednak często okazuje się, że pozyskanie nowych rynków zbytu, nowych klientów, a nawet zafakturowanie sprzedaży, nie jest jeszcze gwarancją sukcesu. Nawet gdy przychody są odpowiednio wyższe niż koszty. Często okazuje się, że nawet jednostki generujące wysokie obroty mogą mieć kłopoty z płynnością. Dzieje się tak, gdy nie otrzymają wynagrodzenia za wykonane usługi bądź sprzedane towary lub otrzymają je ze znacznym opóźnieniem. Co do zasady faktury powinny być opłacane przez kontrahentów zgodnie z widniejącymi na nich terminami płatności. Co jednak zrobić gdy dzieje się inaczej? W jaki sposób firma może ustrzec się przed negatywnymi skutkami lekceważącego podejścia kontrahentów do przestrzegania terminów płatności? Jak w porę zareagować, aby przejściowe kłopoty ze ściągalnością należności nie zmieniły się w duży problem? Jakie procedury wprowadzić w jednostce, aby odpowiednio wcześnie dostrzec problemy ze spłatami należności? Monitoring Na pewnym etapie rozwoju firmy konieczne jest monitorowanie stanu rozrachunków – należności, celem odpowiedniego reagowania na sytuacje takie jak opóźnienia w zapłacie całości lub części należności. Zaleganie z zapłatą może być uwarunkowane różnymi czynnikami. Klient może zalegać z zapłatą ze względu na przejściowe trudności z regulowaniem rozrachunków. Może nie płacić z premedytacją, a może też mieć trwałe problemy z płynnością lub być postawiony w stan upadłości lub likwidacji. Sposób monitorowania rozrachunków i konieczne do tego zaangażowanie mogą być różne w różnych firmach. W mniejszych jednostkach czynności te wykonują księgowi. Większe jednostki, z dużą liczbą klientów, wystawiające znaczne liczby faktur, posiadają specjalnie wyznaczone do tych  czynności działy windykacji. Procedury są wtedy jasno określone: telefoniczne przypomnienie kontrahentowi o braku zapłaty, wysłanie wezwania do zapłaty, zablokowanie sprzedaży dla niesolidnego kontrahenta, oddanie sprawy na drogę sądową. Bez względu na wielkość jednostki, punktem wyjścia do analizy jej należności jest raport wiekowania należności. Powinien on przedstawiać wszystkie należności z tytułu dostaw i usług w podziale na kategorie należności według terminu zapłaty. Poszczególne przedziały wiekowe mogą być różne. Często przyjmuje się następujące kategorie: należności bieżące (nie są jeszcze przeterminowane), należności przeterminowane do 30 dni, należności przeterminowane powyżej 30 dni do 60 dni, należności przeterminowane powyżej 60 dni do 90 dni, należności przeterminowane powyżej 90 dni do 180 dni, należności przeterminowane powyżej 180 dni do 360 dni, należności przeterminowane powyżej 360 dni. Zbiorczy  raport wiekowania powinien  umożliwiać uzyskanie informacji o nazwie kontrahenta, wartość netto FV i terminie płatności. Analiza raportu wiekowania należności pozwala w porę dostrzec ryzyko zagrożenia płynności firmy i oszacować jego ewentualne skutki finansowe. Analiza raportu wiekowania umożliwia wiarygodną i rzetelną wycenę pozycji należności z tytułu dostaw i usług w bilansie. Raport wiekowania jest punktem wyjścia do utworzenia odpisów aktualizujących należności zagrożone. Ile faktycznie można uzyskać Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 7 ustawy o rachunkowości (dalej: uor), należności wycenia się na dzień bilansowy w kwocie wymaganej zapłaty, z zachowaniem zasady ostrożności. Zasada ostrożności stanowi, że poszczególne składniki aktywów i pasywów wycenia się stosując rzeczywiście poniesione na ich nabycie (wytworzenie) ceny (koszty), z uwzględnieniem realnej  wartości możliwej do uzyskania na dzień bilansowy. Zasada ta oznacza konieczność dokonywania odpisów aktualizujących, w celu wykazania...

Więcej

TRANSAKCJE Z JEDNOSTKAMI POWIĄZANYMI

Napisany przez ukazał się dnia 16 marca 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

TRANSAKCJE Z JEDNOSTKAMI POWIĄZANYMI

Transakcje z jednostkami powiązanymi  wymagają szczególnej prezentacji DANE | Spółki z grupy kapitałowej powinny przyjąć w swoich zasadach (polityce) rachunkowości takie rozwiązania, aby można było łatwo wyodrębnić z ksiąg informacje o przeprowadzonych między nimi  operacjach. Za punkt wyjścia do analizy tematu prezentacji transakcji z jednostkami powiązanymi w sprawozdaniu finansowym  należy uznać definicję jednostek powiązanych. Znajduje się ona w art. 3 ust.1 pkt 43 ustawy o rachunkowości (uor). Przez jednostki powiązane rozumie się tu dwie lub więcej jednostek wchodzących w skład danej grupy kapitałowej. Z kolei grupa kapitałowa oznacza jednostkę dominującą wraz z jednostkami zależnymi. Aby więc dobrze zaklasyfikować i opisać w sprawozdaniu finansowym transakcje z jednostkami powiązanymi wraz z wszelkimi dotyczącymi ich ujawnieniami należy w pierwszej kolejności zrozumieć, które podmioty w ogóle należałoby rozważać jako podmioty powiązane – czyli które podmioty tworzą grupę kapitałową. Innymi słowy – określić jednostkę powiązaną i jednostki od niej zależne. Klasyfikacja Definicja jednostki dominującej znajduje się w art. 3 ust.1 pkt 37 uor. Jest nią jednostka będąca spółką handlową lub przedsiębiorstwem państwowym, sprawująca kontrolę nad jednostką zależną, w szczególności: posiadająca bezpośrednio lub pośrednio większość ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym jednostki zależnej, także na podstawie porozumień z innymi uprawnionymi do głosu, wykonującymi prawa głosu zgodnie z wolą jednostki dominującej, lub będąca udziałowcem jednostki zależnej i uprawniona do kierowania polityką finansową i operacyjną tej jednostki zależnej w sposób samodzielny lub przez wyznaczone przez siebie osoby lub jednostki na podstawie umowy zawartej z innymi uprawnionymi do głosu, posiadającymi na podstawie statutu lub umowy spółki, łącznie z jednostką dominującą, większość ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym, lub będąca udziałowcem jednostki zależnej i uprawniona do powoływania i odwoływania większości członków organów zarządzających, nadzorujących lub administrujących tej jednostki zależnej, lub będąca udziałowcem jednostki zależnej, której więcej niż połowę składu organów zarządzających, nadzorujących lub administrujących w poprzednim roku obrotowym, w ciągu bieżącego roku obrotowego i do czasu sporządzenia sprawozdania finansowego za bieżący rok obrotowy stanowią osoby powołane do pełnienia tych funkcji w rezultacie wykonywania przez jednostkę dominującą prawa głosu w organach tej jednostki zależnej, chyba że inna jednostka lub osoba ma w stosunku do tej jednostki zależnej prawa, o których mowa powyżej, lub będąca udziałowcem jednostki zależnej i uprawniona do kierowania polityką finansową i operacyjną tej jednostki zależnej, na podstawie umowy zawartej z tą jednostką zależną albo statutu lub umowy tej jednostki zależnej. Są różne rodzaje zależności między jednostkami W ustawie o rachunkowości  są także definicje określające jednostki, które znajdują się na pośrednich poziomach w strukturze grupy kapitałowej: jednostka dominująca niższego szczebla – rozumie się przez to spółkę handlową, która jest jednocześnie jednostką zależną od innej spółki handlowej lub przedsiębiorstwa państwowego i jednostką dominującą w stosunku do co najmniej jednej spółki handlowej; jednostka dominująca wyższego szczebla – rozumie się przez to jednostkę będącą spółką handlową lub przedsiębiorstwem państwowym, która jest jednostką dominującą w stosunku do jednostki dominującej niższego szczebla; wspólnik jednostki współzależnej – rozumie się przez to jednostkę będącą spółką handlową lub przedsiębiorstwem państwowym, sprawującą wraz z innymi udziałowcami współkontrolę nad jednostką współzależną. Definicja grupy kapitałowej mówi także o jednostkach zależnych. Zgodnie z art.3 ust.1 pkt 39 uor przez jednostkę zależną  rozumie się jednostkę będącą spółką handlową lub podmiotem utworzonym i działającym zgodnie z przepisami obcego prawa handlowego, kontrolowaną przez jednostkę dominującą. Rola kierownika Występowanie relacji podporządkowania pomiędzy poszczególnymi jednostkami powinien potwierdzić kierownik jednostki, czyli osoba lub osoby odpowiedzialne za określenie zasad rachunkowości tej jednostki, w tym za prawidłowe i rzetelne sporządzanie sprawozdań finansowych. Na osobnych konta Wielkość grup kapitałowych może być różna, zarówno ze względu na liczbę jak i wielkość jednostek zależnych i jednostki dominującej. Spółki powinny przyjąć w swoich zasadach (polityce) rachunkowości takie rozwiązania, aby można było łatwo wyodrębnić z ksiąg rachunkowych informacje na temat tego rodzaju transakcji. W tym celu należy wprowadzić do ksiąg rachunkowych odrębne konta, które będą grupowały te informacje w s sposób umożliwiający prawidłowe sporządzenie sprawozdania finansowego oraz innej...

Więcej

ZDARZENIA PO DNIU BILANSOWYM – PRZYKŁADY

Napisany przez ukazał się dnia 11 marca 2015 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

ZDARZENIA PO DNIU BILANSOWYM – PRZYKŁADY

Przykłady zdarzeń po dniu bilansowym Jak wykazać korektę przychodów dotyczących poprzedniego roku Przykład Spółka zajmuje się sprzedażą urządzeń klimatyzacyjnych.Zgodnie z zawartymi umowami i ogólnymi warunkami handlowymi, klient ma dwa tygodnie na ewentualny zwrot towaru. Jednak ze względu na indywidualnie wynegocjowane ustalenia z poszczególnymi odbiorcami zdarza się, że towar jest zwracany nawet po trzech miesiącach. W styczniu 2015 spółka wystawiła korekty faktur sprzedaży (zmniejszające sprzedaż) ze względu na obniżenie kwoty faktury lub anulowanie sprzedaży na łączną kwotę 255 000 zł netto, z czego 245 000 zł dotyczyło roku 2014. W lutym 2015 spółka wystawiła korekty faktur na łączną kwotę 200000 zł netto, z czego 150000 zł dotyczyło roku 2014. W marcu 2015 spółka wystawiła korekty faktur na łączną kwotę 90000 zł netto, z czego 50 000 zł dotyczyło roku 2014. Rok obrotowy spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Czy spółka powinna ująć stosowne korekty zapisów w księgach roku 2014? Tak. Spółka jest zapewne jeszcze w trakcie sporządzania sprawozdania finansowego za 2014 r., więc opisane w pytaniu zdarzenia trzeba uwzględnić w księgach tego właśnie roku. Łącznie korekty sprzedaży dotyczące 2014 r. wyniosły: 245000 zł + 150000 zł + 50000 zł= 445000 zł. O tę kwotę należy pomniejszyć przychody wykazane na koncie „Przychody ze sprzedaży towarów” Ewidencja księgowa: Korekta przychodów w faktur korygujących wystawionych w 2015 r. a dotyczących 2014 r. Wn „Przychody ze sprzedaży towarów”  445000 zł Wn „VAT należny(VAT do rozliczenia w następnym okresie)” 102 350 zł. Ma „Należności z tytułu dostaw i usług” 547 350 zł.   Przychody ze sprzedaży towarów 1) 445 000   VAT należny (VAT do rozliczenia w następnym okresie) 1) 102 350   Należności z tytułu dostaw i usług ……………………………..547 350 (1   Jakie znaczenie dla sprawozdania ma informacja o wartości aktywów Przykład W związku z planowaną sprzedażą budynku, traktowanego przez spółkę jako nieruchomość inwestycyjna i wykazywanego w bilansie jako inwestycja, spółka zamówiła u rzeczoznawcy majątkowego wycenę nieruchomości – operat szacunkowy na 31 grudnia 2014 r. W związku z trudnościami po stronie wykonawcy operatu, dotarł on do spółki dopiero 25 lutego 2015, już po sporządzeniu sprawozdania finansowego i przedstawieniu go do badania. Wartość nieruchomości według operatu szacunkowego wyniosła 12 565 000 zł. W księgach i bilansie sporządzonym na 31 grudnia 2014 r. wartość nieruchomości to 11 725 000 zł. Czy spółka, będąc jeszcze przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego, powinna wprowadzić stosowne korekty sporządzonym już sprawozdaniu finansowym podwyższając wartość nieruchomości? Tak. Istotne zdarzenie, o którym spółka pozyskała informację po dniu bilansowym, trzeba wykazać w księgach zamykanego roku. Sporządzone sprawozdanie jest niezatwierdzone, więc trzeba je zmienić i poinformować biegłego, który je bada. Zgodnie z uzyskaną wyceną wartość nieruchomości zmieniła się o: 12 565 000zł – 11 725 000 zł = 840 000 zł. Ewidencja księgowa: Korekta wyceny nieruchomości w księgach 2014 r. Wn „Aktualizacja wartości nieruchomości” 840 000 zł. Ma „Pozostałe przychody operacyjne” 840 000 zł.     Nieruchomości inwestycyjne                             Aktualizacja wartości nieruchomości Sp) 11 725.000                                                1) 840 000     Pozostałe przychody operacyjne ……………………………..840 000 (1   Zdarzenia po dniu bilans.11_03_2015_RZ...

Więcej

ZDARZENIA PO DNIU BILANSOWYM

Napisany przez ukazał się dnia 11 marca 2015 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

ZDARZENIA PO DNIU BILANSOWYM

Zdarzenia, o których jednostka dowiaduje się już po zakończeniu roku obrachunkowego, mogą wpływać na dane w raporcie za ten mijający okres. Firma musi brać pod uwagę zmiany w bilansie aż do momentu jego zatwierdzenia. Do zdarzeń po dniu bilansowym zalicza się wszystkie dotyczące jednostki zdarzenia, które nastąpiły po dniu bilansowym do dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego. Ujęcie zdarzeń po dniu bilansowym, dotyczących zamykanego roku obrotowego w księgach tego roku, wynika ze stosowania zasady memoriału. Zasada ta wymaga kompletnego ujęcia w księgach rachunkowych, a następnie w rocznym sprawozdaniu finansowym, ogółu zdarzeń gospodarczych, które nastąpiły w tym roku. Kiedy wpłynęła informacja O konieczności zaewidencjonowania tego typu zdarzeń informuje art. 54 ustawy o rachunkowości (uor). Jeżeli po sporządzeniu rocznego sprawozdania finansowego, a przed jego zatwierdzeniem jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach, które mają istotny wpływ na to sprawozdanie finansowe, lub powodujących, że założenie kontynuowania działalności przez jednostkę nie jest uzasadnione, powinna ona odpowiednio zmienić to sprawozdanie, ujmując jednocześnie odpowiednie zapisy w księgach rachunkowych roku obrotowego, którego sprawozdanie finansowe dotyczy. Jeżeli sprawozdanie finansowe podlega badaniu, jednostka powinna powiadomić biegłego rewidenta, który to sprawozdanie  bada lub zbadał. Jeżeli zdarzenia, które nastąpiły po dniu bilansowym, nie powodują zmiany stanu istniejącego na dzień bilansowy, to odpowiednie wyjaśnienia zamieszcza się w informacji dodatkowej. Jeżeli jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach, o których mowa powyżej, już po zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego, to ich skutki ujmuje się w księgach rachunkowych roku obrotowego, w którym informacje te otrzymała. Wachlarz zdarzeń po dniu bilansowych może być bardzo szeroki – wszystko zależy od różnorodności zjawisk, jakich dostarcza życie gospodarcze. W ustawie dość ogólnie, pomaga KSR Krajowy Standard Rachunkowości nr 7 „Zmiany zasad (polityki) rachunkowości, wartości szacunkowych, poprawianie błędów, zdarzenia następujące po dniu bilansowym – ujęcie i prezentacja” porządkuje rodzaje zdarzeń po dniu bilansowym. Ze względu na ich wpływ na sprawozdanie finansowe zdarzenia te można podzielić na: dostarczające dowodów na istnienie określonego stanu na dzień bilansowy; wskazujące na stan zaistniały po dniu bilansowym. Ad. 1 Zdarzenia dostarczające dowodów na istnienie określonego stanu na dzień bilansowy to zdarzenia, które nie są samoistnym zdarzeniem gospodarczym, ale doprowadzają poprzednio zaistniałe zdarzenie do właściwej postaci. Data dokumentu nie jest decydująca W myśl standardu, jeśli po dniu bilansowym wpłynęły do jednostki dowody dotyczące zdarzeń mających miejsce przed dniem bilansowym, choćby dowody te jako datę wystawienia nosiły datę roku obrotowego następującego po roku obrotowym za który sporządza się sprawozdanie finansowe to zdarzeń udokumentowanych w ten sposób nie zalicza się do zdarzeń roku kolejnego (zdarzeń po dniu bilansowym). Wśród zdarzeń dostarczających określonych dowodów na dzień bilansowy KSR nr 7  wyróżnia: korekty przychodów ze sprzedaży wykazanych w księgach rachunkowych i sprawozdaniu finansowym jednostki za rok obrotowy, polegające zarówno na zmianach kwot faktur, jak i anulowaniu sprzedaży, rozstrzygnięcie sprawy sądowej, które potwierdza lub zmienia wysokość wykazanej na dzień bilansowy rezerwy na zobowiązanie jednostki bądź powoduje powstanie zobowiązania, na które nie utworzono rezerwy, uzyskanie informacji o tym, że na dzień bilansowy wartość składnika aktywów na skutek utraty wartości była niższa od wykazanej w księgach rachunkowych jednostki, ustalenie ostatecznej ceny nabycia zakupionych przez jednostkę w roku sprawozdawczym (przed dniem bilansowym) aktywów, stwierdzenie, że przychody ze sprzedanych po dniu bilansowym aktywów, pomniejszone o koszty sprzedaży, są niższe od wartości, w jakiej aktywa te figurują na dzień bilansowy w księgach rachunkowych, wykrycie błędów, w tym wywołanych oszustwami. Jeżeli po dniu bilansowym, a przed sporządzeniem rocznego sprawozdania finansowego, jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach dostarczających dowodów na istnienie określonego stanu na dzień bilansowy, które zmieniają jej wiedzę o stanie istniejącym na dzień bilansowy, to skutki tych zdarzeń odpowiednio uwzględnia w księgach rachunkowych i sprawozdaniu finansowym roku obrotowego, kończącego się tym dniem bilansowym. Jeżeli natomiast informacje o takich zdarzeniach jednostka otrzymała po...

Więcej

Jakie są wymogi co do sporządzania, zatwierdzania i udostępniania sprawozdania finansowego?

Napisany przez ukazał się dnia 26 maja 2014 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

Jakie są wymogi co do sporządzania, zatwierdzania i udostępniania sprawozdania finansowego?

SPRAWOZDANIA FINANSOWE  – WIZYTÓWKĄ SYTUACJI FINANSOWEJ FIRMY Sprawozdania finansowe są głównym źródłem informacji na temat sytuacji finansowej i majątkowej firmy. Poza koniecznością spełnienia wymogów prawnych powinny odpowiadać podstawowym potrzebom informacyjnym użytkowników zewnętrznych, którymi mogą być: inwestorzy, instytucje finansujące np. banki, kontrahenci, wierzyciele, firmy konkurujące. Dzięki temu, że zawierają elementy obowiązkowe, wspólne dla wszystkich jednostek mogą być źródłem pozwalającym na porównanie sytuacji i kondycji finansowej różnych podmiotów. O ile Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (MSSF/MSR) pozwalają na większą dowolność w zakresie sposobu prezentowania informacji w sprawozdaniu finansowym, to już ustawa o rachunkowości wyznacza konkretne ramy. Zakres informacji wykazywanych w sprawozdaniach finansowych określają załączniki do ustawy o rachunkowości. Załącznik nr 1 dla jednostek innych niż banki, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, Załącznik nr 2 dla banków Załącznik nr 3 dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. Podstawowa zasada stanowi, że sprawozdanie finansowe musi zostać sporządzone w taki sposób, aby odpowiadało warunkom określonym w art.4 ust.1 uor, to znaczy aby przedstawiało rzetelnie i jasno sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy jednostki. Poza informacjami merytorycznymi istotna jest prezentacja informacji w sprawozdaniu finansowym. Sprawozdanie finansowe – ogólne zasady Zgodnie z Art.45 ust.1 ustawy o rachunkowości (uor) sprawozdanie finansowe sporządza się na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w art. 12 ust. 2 uor, oraz na inny dzień bilansowy, stosując odpowiednio, zasady wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego, określone w ustawie. Przy czym: sprawozdania finansowe emitentów papierów wartościowych dopuszczonych, emitentów zamierzających ubiegać się lub ubiegających się o ich dopuszczenie do obrotu na jednym z rynków regulowanych krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego mogą być sporządzane zgodnie z MSR. sprawozdania finansowe jednostek wchodzących w skład grupy kapitałowej, w której jednostka dominująca sporządza skonsolidowane sprawozdanie finansowe zgodnie z MSR, mogą być sporządzane zgodnie z MSR. Sprawozdanie finansowe składa się z: bilansu; rachunku zysków i strat; informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia. Sprawozdanie finansowe jednostek podlegające corocznemu badaniu, obejmuje ponadto zestawienie zmian w kapitale (funduszu) własnym, rachunek przepływów pieniężnych Sprawozdanie finansowe oraz sprawozdanie z działalności jednostki powinny zostać sporządzone w walucie polskiej i w języku polskim. Dane liczbowe można wykazywać w zaokrągleniu do tysięcy złotych, jeżeli nie zniekształca to obrazu jednostki zawartego w sprawozdaniu finansowym oraz w sprawozdaniu z działalności. Zgodnie z art.50 uor informacje zawarte w sprawozdaniu finansowym mogą być wykazywane ze szczegółowością większą niż określona w załącznikach do ustawy, jeżeli wynika to z potrzeb lub specyfiki jednostki. W przypadku gdy informacje dotyczące poszczególnych pozycji sprawozdania finansowego nie wystąpiły w jednostce zarówno w roku obrotowym, jak i za rok poprzedzający rok obrotowy, to przy sporządzaniu sprawozdania finansowego pozycje te pomija się. Sprawozdanie finansowe powinno obejmować dane finansowe za rok bieżący oraz dane finansowe za rok poprzedni (dane porównawcze). Rok obrotowy nie zawsze obejmuje równe 12 miesięcy. Jeżeli jednostka rozpoczęła działalność w drugiej połowie przyjętego roku obrotowego, to można księgi rachunkowe i sprawozdanie finansowe za ten okres połączyć z księgami rachunkowymi i sprawozdaniem finansowym za rok następny. Zatem w sytuacji rozpoczęcia działalności na przykład w drugiej połowie 2013 roku nie ma konieczności sporządzania sprawozdania finansowego na dzień 31.12.2013. Pierwsze sprawozdanie finansowe zostanie sporządzone na dzień 31.12.2014. Uproszczone sprawozdanie finansowe Ustawa o rachunkowości dopuszcza sporządzenie uproszczonego sprawozdania finansowego (art. 50 ust. 2 uor). Uproszczone sprawozdanie finansowe mogą sporządzić jednostki, które w roku obrotowym, za który sporządzają sprawozdanie finansowe oraz w roku poprzedzającym ten rok obrotowy nie osiągnęły dwóch z następujących trzech wielkości: 1) średnioroczne zatrudnienie w przeliczeniu na pełne etaty wyniosło nie więcej niż 50 osób, 2) suma aktywów bilansu na koniec roku obrotowego w walucie polskiej nie przekroczyła równowartości 2 000 000 euro, 3) przychody netto ze sprzedaży produktów i towarów oraz...

Więcej