Artykuły otagowane "zasady rachunkowości"

Jak ująć w księgach ponowne wprowadzenie środka trwałego do ewidencji

Napisany przez ukazał się dnia 19 października 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

Jak ująć w księgach ponowne wprowadzenie środka trwałego do ewidencji

Ewidencja | Wartość początkową, dotychczasowe umorzenie oraz pozostałą, nieumorzoną części środka trwałego przeznaczonego do likwidacji trzeba wyksięgować. Zmiana decyzji firmy w tym zakresie  wymaga odwrotnych zapisów w księgach. Ponowne wprowadzenie do ewidencji środka trwałego następuje według pierwotnej wartości początkowej – tej samej, po której dany środek trwały został wprowadzony do ewidencji po raz pierwszy. Jest to bowiem cały czas ten sam środek trwały. Ponowne wprowadzenie środka trwałego do ewidencji może się odbyć na podstawie dokumentu OT. Przyjęcie środka trwałego powinno nastąpić  w takiej wartości początkowej, w jakiej został on wyksięgowany z ewidencji. Można to zrobić zapisem odwrotnym. Wyksięgowanie środka trwałego z ewidencji powinno wyglądać następująco: Wn „Odpisy umorzeniowe środków trwałych” (dotychczasowe umorzenie) Ma „Środki trwałe” (wartość początkowa środka trwałego) Wn „Pozostałe koszty operacyjne” (nieumorzona wartość środka trwałego). Natomiast ponowne wprowadzenie środka trwałego do ewidencji może zostać ujęte zapisem: Wn „Środki trwałe” Ma „Odpisy umorzeniowe środków trwałych” Ma „Pozostałe koszty operacyjne” (nieumorzona wartość środka trwałego). Przykład Po czterech latach użytkowania spółka podjęła decyzję o likwidacji środka trwałego (samochód osobowy). Ujęto odpowiednie księgowania w ewidencji finansowo – księgowej. Jednak ostatecznie środek trwały nie został zlikwidowany. Podjęto decyzję o ponownym wykorzystywaniu go w działalności gospodarczej. Wartość początkowa środka trwałego: 55 000 zł Dotychczasowe umorzenie: 20 proc. x 55 000 x 4 = 44 000 zł Ewidencja księgowa Wyksięgowanie środka trwałego z ewidencji (likwidacja ŚT) na podstawie dokumentu LT: wartość początkowa środka trwałego Ma  „Środki trwałe”  55 000 zł dotychczasowe odpisy umorzeniowe Wn  „Umorzenie środków trwałych” 44 000 zł niezamortyzowana wartość środka trwałego Wn  „Pozostałe koszty operacyjne” 11 000 zł Zapis jednostronny – ujęcie w ewidencji pozabilansowej środka trwałego postawionego w stan likwidacji. Wn  „Środki trwałe w likwidacji” 55 000 zł Ponowne ujęcie środka trwałego w ewidencji na podstawie dokumentu OT: Wartość początkowa środka trwałego Wn  „Środki trwałe” 55 000 zł Dotychczasowe odpisy umorzeniowe Ma  „Umorzenie środków trwałych” 44 000 zł Niezamortyzowana wartość środka trwałego Ma  „Pozostałe przychody operacyjne”11 000 zł Zapis jednostronny – ujęcie w ewidencji pozabilansowej środka trwałego postawionego w stan likwidacji Ma „Środki trwałe w likwidacji” 55 000 zł Miesięczny odpis amortyzacyjny 20 proc. x  55 000 zł / 12 = 916,67 zł Środki trwałe Sp.) 55 000 55 000 (1a 3a) 55 000   Odpisy umorzeniowe środków trwałych 1b) 44 000 44 000 (Sp. 44 000 (3b 916,67 (5   Pozostałe koszty operacyjne 1c) 11 000   Pozostałe przychody operacyjne 11 000 (3c   Amortyzacja 5) 916,67   Ewidencja pozabilansowa – „Środki trwałe w likwidacji” 2) 55 000 55 000 (4 Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o rachunkowości rozpoczęcie amortyzacji środka trwałego następuje nie wcześniej niż po przyjęciu środka trwałego do używania, a jej zakończenie – nie później niż z chwilą zrównania wartości odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych z wartością początkową środka trwałego lub przeznaczenia go do likwidacji, sprzedaży lub stwierdzenia jego niedoboru. Oznacza to, że środek trwały ponownie wprowadzony do ewidencji bilansowej może być amortyzowany zarówno dla celów bilansowych, jak i podatkowych od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został ponownie wprowadzony do tej ewidencji. Uwaga!  Nie nalicza się i nie ujmuje w księgach rachunkowych odpisów amortyzacyjnych za okres zaprzestania używania tego środka – to znaczy za czas, w którym pozostawał przeznaczony likwidacji. Przy ponownym wprowadzeniu środka trwałego do ewidencji data zakończenia rozliczania odpisów amortyzacyjnych do momentu zrównania wartości odpisów z wartością początkową środka trwałego wydłuży się o czas, w którym środek trwały pozostawał poza ewidencją....

Więcej

JAK WYCENIAĆ USŁUGI DŁUGOTERMINOWE

Napisany przez ukazał się dnia 28 września 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

ZASADY | Przyjęta przez jednostkę metoda ustalania stopnia zaawansowania wykonania umowy powinna być opisana w jej polityce rachunkowości i stosowana w sposób ciągły. Kierownik ustala dokumentację Czy zapisanie w polityce rachunkowości określonej metody określania stopnia zaawansowania usług długoterminowych oznacza, że firma nie może stosować innego rozwiązania w tym zakresie? Zasady (polityka) rachunkowości  to – zgodnie z ustawą o rachunkowości (dalej: uor) – wybrane i stosowane przez jednostkę rozwiązania dopuszczone tą ustawą, zapewniające wymaganą jakość sprawozdań finansowych. W polityce rachunkowości jednostka określa szczegółowo stosowane rozwiązania (z katalogu możliwych, dopuszczonych przepisami). Zgodnie z art. 10 uor jednostka powinna posiadać dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte przez nią zasady (politykę) rachunkowości,  w szczególności dotyczące: określenia roku obrotowego i wchodzących w jego skład okresów sprawozdawczych; metod wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego; sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym co najmniej: zakładowego planu kont, ustalającego wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej; wykazu ksiąg rachunkowych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera – wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań oraz ich funkcji w organizacji całości ksiąg rachunkowych i w procesach przetwarzania danych; opisu systemu przetwarzania danych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera o opisu systemu informatycznego, zawierającego wykaz programów, procedur lub funkcji, w zależności od struktury oprogramowania, wraz z opisem algorytmów i parametrów oraz programowych zasad ochrony danych, w tym w szczególności metod zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania, a ponadto określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego eksploatacji; systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonywania w nich zapisów. Kierownik jednostki ustala w formie pisemnej i aktualizuje dokumentację, o której mowa powyżej. W sprawach nieuregulowanych przepisami uor, przyjmując zasady (politykę) rachunkowości, jednostki mogą stosować krajowe standardy rachunkowości wydane przez Komitet Standardów Rachunkowości. W przypadku braku odpowiedniego standardu krajowego, jednostki mogą stosować Międzynarodowe Standardy Rachunkowości. Przyjęte przez jednostkę zasady rachunkowości powinny być opisane w polityce rachunkowości i stosowane przez jednostkę w sposób ciągły. Odnosi się to również do metody określenia stopnia zaawansowania wykonania usługi długoterminowej. Zadaniem biegłego rewidenta badającego sprawozdanie finansowe jest między innymi sprawdzenie zgodności stosowanych zasad rachunkowości z zawartością polityki rachunkowości. Stąd spółka powinna zastosować tę metodę ustalenia stopnia zaawansowania usługi, którą ma zapisaną w polityce rachunkowości. Jeśli z jakiegoś powodu jest to niemożliwe, bądź spółka chce zmienić metodę, powinna uwzględnić odpowiednie zmiany w polityce rachunkowości. Jeśli zmiana metody może spowodować zmiany wielkości pozycji w sprawozdaniu finansowym, to jednostka powinna przeliczyć wartości dotyczące poprzedniego roku obrotowego. W wysokości poniesionych kosztów W jaki sposób spółka powinna ustalić szacunkowe przychody z usługi długoterminowej, jeśli nie można ustalić stopnia zaawansowania jej wykonania? Przychody z wykonania niezakończonej długoterminowej usługi budowlanej, która została na dzień bilansowy wykonana w istotnym stopniu, ustala się na ten dzień proporcjonalnie do stopnia zaawansowania usługi, o ile stopień ten, jak również przewidywane całkowite koszty wykonania usługi za cały czas jej realizacji, można ustalić w sposób wiarygodny. Stanowi o tym art. 34a ust. 1 uor. W art. 34a ust. 2 tej ustawy przewidziano następujące metody pomiaru stopnia zaawansowania usługi budowlanej: 1) udziałem kosztów poniesionych od dnia zawarcia umowy do dnia ustalenia przychodu w całkowitych kosztach wykonania usługi, 2) liczbą przepracowanych godzin bezpośrednich wykonania usługi, 3) na podstawie obmiaru wykonanych prac, 4) inną metodą. Przyjęta przez jednostkę i zapisana w zasadach (polityce) rachunkowości metoda powinna wyrażać w sposób wiarygodny stopień zaawansowania usługi. Jeżeli jednak stopień zaawansowania niezakończonej usługi budowlanej nie może być na dzień bilansowy ustalony w sposób wiarygodny, to – w świetle art....

Więcej

JAK WYCENIAĆ USŁUGI DŁUGOTERMINOWE

Napisany przez ukazał się dnia 28 września 2016 w Rzeczpospolita | 0 komentarzy

JAK WYCENIAĆ USŁUGI DŁUGOTERMINOWE

Jak wyceniać usługi długoterminowe ZASADY | Przyjęta przez jednostkę metoda ustalania stopnia zaawansowania wykonania umowy powinna być opisana w jej polityce rachunkowości i stosowana w sposób ciągły. Kierownik ustala dokumentację Czy zapisanie w polityce rachunkowości określonej metody określania stopnia zaawansowania usług długoterminowych oznacza, że firma nie może stosować innego rozwiązania w tym zakresie? Zasady (polityka) rachunkowości  to – zgodnie z ustawą o rachunkowości (dalej: uor) – wybrane i stosowane przez jednostkę rozwiązania dopuszczone tą ustawą, zapewniające wymaganą jakość sprawozdań finansowych. W polityce rachunkowości jednostka określa szczegółowo stosowane rozwiązania (z katalogu możliwych, dopuszczonych przepisami). Zgodnie z art. 10 uor jednostka powinna posiadać dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte przez nią zasady (politykę) rachunkowości,  w szczególności dotyczące: określenia roku obrotowego i wchodzących w jego skład okresów sprawozdawczych; metod wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego; sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym co najmniej: zakładowego planu kont, ustalającego wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej; wykazu ksiąg rachunkowych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera – wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań oraz ich funkcji w organizacji całości ksiąg rachunkowych i w procesach przetwarzania danych; opisu systemu przetwarzania danych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera o opisu systemu informatycznego, zawierającego wykaz programów, procedur lub funkcji, w zależności od struktury oprogramowania, wraz z opisem algorytmów i parametrów oraz programowych zasad ochrony danych, w tym w szczególności metod zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania, a ponadto określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego eksploatacji; systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonywania w nich zapisów. Kierownik jednostki ustala w formie pisemnej i aktualizuje dokumentację, o której mowa powyżej. W sprawach nieuregulowanych przepisami uor, przyjmując zasady (politykę) rachunkowości, jednostki mogą stosować krajowe standardy rachunkowości wydane przez Komitet Standardów Rachunkowości. W przypadku braku odpowiedniego standardu krajowego, jednostki mogą stosować Międzynarodowe Standardy Rachunkowości. Przyjęte przez jednostkę zasady rachunkowości powinny być opisane w polityce rachunkowości i stosowane przez jednostkę w sposób ciągły. Odnosi się to również do metody określenia stopnia zaawansowania wykonania usługi długoterminowej. Zadaniem biegłego rewidenta badającego sprawozdanie finansowe jest między innymi sprawdzenie zgodności stosowanych zasad rachunkowości z zawartością polityki rachunkowości. Stąd spółka powinna zastosować tę metodę ustalenia stopnia zaawansowania usługi, którą ma zapisaną w polityce rachunkowości. Jeśli z jakiegoś powodu jest to niemożliwe, bądź spółka chce zmienić metodę, powinna uwzględnić odpowiednie zmiany w polityce rachunkowości. Jeśli zmiana metody może spowodować zmiany wielkości pozycji w sprawozdaniu finansowym, to jednostka powinna przeliczyć wartości dotyczące poprzedniego roku obrotowego. W wysokości poniesionych kosztów W jaki sposób spółka powinna ustalić szacunkowe przychody z usługi długoterminowej, jeśli nie można ustalić stopnia zaawansowania jej wykonania? Przychody z wykonania niezakończonej długoterminowej usługi budowlanej, która została na dzień bilansowy wykonana w istotnym stopniu, ustala się na ten dzień proporcjonalnie do stopnia zaawansowania usługi, o ile stopień ten, jak również przewidywane całkowite koszty wykonania usługi za cały czas jej realizacji, można ustalić w sposób wiarygodny. Stanowi o tym art. 34a ust. 1 uor. W art. 34a ust. 2 tej ustawy przewidziano następujące metody pomiaru stopnia zaawansowania usługi budowlanej: 1) udziałem kosztów poniesionych od dnia zawarcia umowy do dnia ustalenia przychodu w całkowitych kosztach wykonania usługi, 2) liczbą przepracowanych godzin bezpośrednich wykonania usługi, 3) na podstawie obmiaru wykonanych prac, 4) inną metodą. Przyjęta przez jednostkę i zapisana w zasadach (polityce) rachunkowości metoda powinna wyrażać w sposób wiarygodny stopień zaawansowania usługi. Jeżeli jednak stopień zaawansowania niezakończonej usługi budowlanej nie może być na dzień bilansowy ustalony w sposób wiarygodny, to...

Więcej

ŁATWIEJ BĘDZIE ROZLICZAĆ KOREKTY

Napisany przez ukazał się dnia 21 października 2015 w Rzeczpospolita | 1 komentarz

ŁATWIEJ BĘDZIE ROZLICZAĆ KOREKTY

Skutki zdarzeń istotnie wpływających na zatwierdzone sprawozdanie ujmuje w księgach roku, w którym firma pozyskała informacje. Dotyczy to np. korekty przychodów. Od 2016 r. takie zdarzenia nie będą już wymagały poprawiania CIT-8. Ustawa o rachunkowości (dalej: uor) nie wskazuje momentu, w którym należy ujmować korekty przychodów. Nie oznacza to jednak, że nie ma na ten temat żadnej regulacji –  wynikają one min. z nadrzędnych zasad rachunkowości. Zasada memoriału ujęta w art. 6 uor mówi, że w księgach rachunkowych jednostki należy ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na jej rzecz przychody i obciążające ją koszty dotyczące danego roku, niezależnie od terminu ich zapłaty. Z kolei art. 42 uor stanowi, że na wynik działalności operacyjnej składają się między innymi przychody netto ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów, z uwzględnieniem wszelkich opustów, rabatów i innych zwiększeń lub zmniejszeń. W związku z tym stosowana jest zasada, że korekty przychodów powinny zostać ujęte w okresie, w którym ujęto pierwotny przychód. Identyczna zasada stosowana być powinna w odniesieniu do korekt kosztów (korekty kosztów powinny być ujęte w okresie pierwotnego ujęcia kosztu). Oczywiście trzeba pamiętać o zasadzie istotności. Po dniu bilansowym Bardzo ważną datą przy rozważaniu sposobu ujęcia korekt jest dzień bilansowy. Sporządzając sprawozdanie finansowe spółka powinna przeanalizować korekty przychodów wystawione po dniu bilansowym. Często ze względu na rabaty, opusty lub reklamacje i gwarancje, po dniu bilansowym mogą nastąpić zdarzenia, w wyniku których konieczne jest wystawienie faktur korygujących. Jeśli są to kwoty istotne konieczne będzie uwzględnienie ich w przychodach roku, którego dotyczą, mimo że faktury zostały wystawione w roku kolejnym. Do zmiany Należy tu też uwzględnić art. 54 uor, zgodnie z którym jeżeli po sporządzeniu rocznego sprawozdania finansowego, a przed jego zatwierdzeniem, jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach, które mają istotny wpływ na to sprawozdanie finansowe, lub powodujących, że założenie kontynuowania działalności przez jednostkę nie jest uzasadnione, powinna ona odpowiednio zmienić to sprawozdanie, ujmując jednocześnie odpowiednie zapisy w księgach rachunkowych roku obrotowego, którego sprawozdanie finansowe dotyczy, oraz powiadomić biegłego rewidenta, który sprawozdanie to bada lub zbadał. Jeżeli zdarzenia, które nastąpiły po dniu bilansowym, nie powodują zmiany stanu istniejącego na dzień bilansowy, to odpowiednie wyjaśnienia wystarczy zamieścić w informacji dodatkowej. Z kolei jeżeli jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach, o których mowa powyżej, po zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego, to ich skutki ujmuje w księgach rachunkowych roku obrotowego, w którym informacje te otrzymała. Przykład Pytanie Po sporządzeniu sprawozdania finansowego za 2014 rok, ale jeszcze przed jego zatwierdzeniem spółka wystawiła faktury korygujące przychody (pomniejszające przychód) na kwotę 800 000 zł netto (VAT 23 proc.). Jest to kwota istotna z punktu widzenia poprawności sprawozdania finansowego. Czy spółka powinna skorygować sporządzone już sprawozdanie finansowe? Odpowiedź Tak. Wystawiając w 2015 r. faktury korygujące w 2015 r. związane z przychodem roku 2014 przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego za 2014 rok, spółka powinna skorygować przychody roku 2014 i poprawić już sporządzone sprawozdanie finansowe. Możliwe są dwa sposoby skorygowania przychodu (w wartości brutto i w wartości netto): w księgach rachunkowych korygowanego roku uwzględnia się zapisy korygujące na kontach zespołu 7 oraz kontach rozrachunkowych jedynie w wartości netto lub w księgach rachunkowych korygowanego roku wykazuje się korektę w wartości brutto wraz ze zmniejszeniem VAT należnego. Ad.1 Ponieważ zmniejszenie VAT należnego nastąpi dopiero w roku bieżącym, a ponadto VAT ten nie jest należnością jednostki na dzień bilansowy, to dla pozostawienia zgodności VAT należnego z deklaracją VAT-7 za grudzień 2014 roku, bardziej odpowiednie wydaje się wprowadzanie korekt jedynie w wartości netto. Ewidencja księgowa: Zmniejszenie przychodu – wprowadzone do ksiąg roku 2014 Wn  „Przychody ze sprzedaży” 800 000 zł Ma „Rozrachunki z odbiorcami” 800 000 zł Zmniejszenie VAT należnego – wprowadzone na podstawie faktury korygującej do ksiąg roku bieżącego (2015): Wn „VAT należny” 184...

Więcej

GDY UMOWA Z BIEGŁYM WYMAGA ZAPŁATY ZALICZKI

Napisany przez ukazał się dnia 7 października 2015 w bdkbr, Rzeczpospolita | 0 komentarzy

GDY UMOWA Z BIEGŁYM WYMAGA ZAPŁATY ZALICZKI

Gdy umowa z biegłym wymaga zapłaty zaliczki EWIDENCJA | Badanie sprawozdania za 2015 r. zakończy się w 2016 r. Ale warunki wykonania usługi ustalone z firmą audytorską mogą przewidywać uiszczenie części jej wynagrodzenia jeszcze w tym roku. Badanie zasadnicze sprawozdania finansowego sporządzonego za rok obrotowy 2015 rozpocznie się już po zamknięciu tego okresu, a więc w roku 2016. Jednak umowy o badanie  są najczęściej zawierane dużo wcześniej – jeszcze w roku 2015. Jest to wynik wymogu, aby umowa o badanie sprawozdania finansowego została zawarta w takim terminie,  aby umożliwić audytorowi między innymi udział w inwentaryzacji majątku spółki. Ponadto istnieją korzyści wcześniejszego podpisania umowy z biegłym: można optymalnie zaplanować terminy badania, omówić problematyczne kwestie itp. Praktyką jest zatem, że umowy o badanie sprawozdania finansowego zawierane są jeszcze przed zamknięciem roku obrotowego, którego dotyczyć będzie to sprawozdanie finansowe. W związku z tym, że pomiędzy datą podpisania umowy a datą zakończenia usługi badania upływa czasem nawet kilka miesięcy, umowa o badanie sprawozdania finansowego często zawiera zapis o konieczności  uiszczenia przez firmę zaliczki na poczet badania sprawozdania finansowego. Zaliczki – co do zasady – dokumentowane są fakturami wystawianymi nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano całość lub część zapłaty od nabywcy (art. 106i ust. 2 ustawy o VAT). Zatem zgodnie z przepisami spółka, która wpłaciła audytorowi zaliczkę na badanie sprawozdania finansowego, powinna otrzymać fakturę VAT na tę kwotę,  wystawioną z datą nie późniejszą niż  15 dzień następnego miesiąca. . Taka faktura będzie podstawą do ujęcia w rejestrze zakupów VAT i do odliczenia VAT naliczonego oraz ujęcia w deklaracji VAT. Nie ma natomiast podstaw do ujęcia jej kwoty zaliczki jako kosztu. Nie jest to jeszcze definitywne poniesienie kosztu Zapłacona przez spółkę zaliczka na badanie sprawozdania finansowego powinna zostać ujęta w księgach rachunkowych na koncie rozrachunków z podmiotem, z którym została podpisana umowa o badanie sprawozdania finansowego. Zapisy dotyczące tego zdarzenia będą następujące: Wn „ Rozrachunki z dostawcami” (w analityce: odpowiedni kontrahent) Ma „Rachunek bieżący”. Otrzymaną fakturę zaliczkową należy zaewidencjonować  następująco: Wn „Rozliczenie zakupu”  – wartość netto faktury, Wn „VAT naliczony i jego rozliczenie” – kwota VAT, Ma „Rozrachunki z dostawcami” (w analityce: odpowiedni kontrahent) – wartość brutto faktury. Saldo Wn konta „Rozliczenie zakupu” będzie wykazywało kwotę netto zaliczki wpłaconej na poczet przyszłej usługi. Spółka ma prawo odliczyć VAT od zapłaconej zaliczki po otrzymaniu zaliczkowej faktury VAT. Przykład W październiku 2015 r. spółka podpisała umowę na badanie sprawozdania finansowego za 2015 rok. Wynagrodzenie audytora ustalono na kwotę 25 000 zł. Zapisy umowy przewidują wpłatę zaliczki na poczet badania sprawozdania finansowego w wysokości (netto) 10 proc. przewidzianej ceny. Po podpisaniu umowy spółka zapłaciła zaliczkę oraz otrzymała fakturę VAT wystawioną przez firmę audytorską. Ewidencja księgowa Wpłata kwoty zaliczki na konto kontrahenta – audytora Wn „ Rozrachunki z dostawcami” 3075 zł Ma „Rachunek bieżący” 3075 zł Ujęcie otrzymanej faktury VAT Wn  „Rozliczenie zakupu” 2500 zł Wn  „VAT naliczony i jego rozliczenie” 575 zł Ma „Rozrachunki z dostawcami” 3075 zł. Na dzień bilansowy Na dzień bilansowy usługa badania sprawozdania finansowego nie będzie jeszcze wykonana, więc  kwota zapłaconej zaliczki  nie zostanie do tego czasu rozliczona – ostateczną fakturę audytor wystawi w przyszłym roku, po zakończeniu badania. Jak zatem wykazać zaliczkę w bilansie na 31 grudnia 2015 r.? Saldo Wn konta „Rozliczenie zakupu” spółka powinna wykazać w aktywach bilansu, w pozycji B.I.5. „Zaliczki na dostawy”. Ze względu na przepisy bilansowe, w tym zasadę memoriału oraz zasadę współmierności przychodów i kosztów, oraz to, że badanie sprawozdania finansowego za rok 2015 będzie faktycznie przeprowadzane już w roku 2016, to należy rozważyć utworzenie rezerwy (w postaci biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów) na badanie  sprawozdania finansowego w bilansie sporządzanym na  31...

Więcej